In onze westerse cultuur vieren we vooral de leuke en gezellige dingen. Daar zijn we trots op. Die momenten willen we delen. Logisch ook.
Maar wat als het niet lekker loopt? Als je niet slaagt, het even niet weet of dingen misgaan? Wat doen we daar dan mee?
Wegstoppen? Negeren? Er niet meer over praten, zodat het lijkt alsof het er niet is? Of zo snel mogelijk door naar iets ‘positiefs’?
In ons gezin willen we juist ook leren vieren wat lastig is.
OEPS! Deze week liet ik uit vermoeidheid een pot met letters vallen. Onze jongste maakte er dit van.
Ineens werd het een letterfeest.
Coronazwemles: in coronatijd ging het afzwemmen niet door.
Dan zwem je toch gewoon thuis droog af en krijg je alsnog een certificaat voor je inzet?
Dit vieren is niet afhankelijk van hoe we ons voelen.
Gisteren schreeuwde ik tijdens het overhoren uit frustratie de Duitse woorden, in plaats van ze rustig op te noemen.
Geen mooi moment. 🙈
We vieren omdat we daarvoor kiezen.
Omdat we ook het niet perfecte en het lastige willen leren omarmen. Omdat we erbij stil willen staan, erdoorheen willen gaan in plaats van onszelf af te leiden of te doen alsof het er niet is.
Het leven is niet maakbaar, hoe hard je ook probeert.
Maar je kunt er onderweg wél een feestje van maken en zo veerkrachtiger worden.
🥳Wat zou jij meer willen leren vieren?
Wil jij veerkrachtiger worden? Zullen we eens sparren tijdens een Waardenwalk of kennismaking? Die kun je hier plannen.Â